बाहिरबाट हेर्दा लाग्छ,
दाजुभाइ धेरै बोल्दैनन्।
न त हरेक दिन
माया शब्दमै पोख्छन्।
तर समयले कठिन परीक्षा लिँदा,
सबैभन्दा पहिले
भाइका लागि दाजु,
र दाजुका लागि भाइ
ढाल बनेर उभिन्छ।
एउटै आमाको काख,
एउटै बाबुको सपना,
एउटै आँगनको धुलो,
एउटै बालापनका हाँसो—
यिनै सम्झनाले
दाजुभाइको सम्बन्धलाई
जीवनभर अटुट बनाइराख्छ।
उमेर बढ्दै जान्छ,
बाटो फरक हुँदै जान्छ,
कोही विदेश पुग्छ,
कोही घरको जिम्मेवारी सम्हाल्छ।
तर दूरीले शरीर छुट्याउन सक्छ,
मन र रगतको सम्बन्ध कहिल्यै छुट्याउन सक्दैन।
दाजु त्यो रूख हो,
जसले आफ्ना दुःख लुकाएर
भाइलाई शीतल छहारी दिन्छ।
भाइ त्यो आशा हो,
जसको सफलतामा
दाजुको छाती गर्वले फुल्छ।
उनीहरू धेरै बोल्दैनन्,
तर एकअर्काको आँखामा
सबै भावना पढ्न सक्छन्।
“म तिमीलाई माया गर्छु”
भन्न जरुरी पर्दैन,
किनकि त्यो माया
त्याग, जिम्मेवारी
र निस्वार्थ साथमा देखिन्छ।
सानोतिनो रिस हुन्छ,
मतभेद पनि आउँछ,
तर त्यो सम्बन्ध टुटाउने कारण होइन,
झन् एकअर्कालाई अझ नजिक ल्याउने अवसर हो।
सम्पत्ति बाँड्न सकिन्छ,
धन दौलत सकिन सक्छ,
तर एउटै रगतको नाता
कहिल्यै टुक्रिनु हुँदैन।
किनकि संसारमा
दाजुभाइभन्दा ठूलो साथी,
ठूलो भरोसा
र ठूलो शक्ति अरू कोही हुँदैन।
आज तिमी जहाँ छौ,
त्यहाँ पुग्न तिम्रो सफलतामा
कतै न कतै
तिम्रो दाजुको त्याग,
वा भाइको प्रेरणा जोडिएको हुन्छ।
आऊ,
अहंकार होइन, अपनत्व रोजौँ।
रिस होइन, प्रेम बाँडौँ।
दूरी होइन, सम्बन्ध बचाऔँ।
किनकि आमाबुबापछि
जीवनभर साथ दिने
सबैभन्दा अमूल्य नाता
दाजुभाइको माया नै हो।
ईश्वरले संसारका सबै दाजुभाइबीच
विश्वास, सम्मान, त्याग र प्रेम सधैँ जीवित राखून्।
कुनै स्वार्थले यो सम्बन्धमा दरार नपारोस्।
हरेक घरमा
दाजुभाइको हाँसो गुञ्जियोस्,
हरेक मनमा
भाइचारा अमर रहोस्।
कवि: दिक्षान्स खड्का
